Ég og fjölskyldan mín tókum þá ákvörðun fyrir ekki svo löngu að flytja aftur heim í Fjarðabyggð eftir að hafa búið um tíma á höfuðborgarsvæðinu. Ástæðurnar voru margar; rólegra samfélag, meiri nálægð við náttúruna og betri lífsgæði fyrir börnin. Það voru tvær forsendur sem þurftu að ganga fullkomlega upp svo við fjölskyldan myndum flytja aftur heim og það voru annars vegar atvinnumál og hins vegar leikskólamál og það var eitt sem kom mér sérstaklega á óvart eftir að við komum aftur: öryggið í leikskólamálum.
Þegar við bjuggum fyrir sunnan lærðum við fljótt að ófyrirsjáanleiki var hluti af daglegu lífi foreldra. Lokunardagar, veikindi í mönnun og óvæntar breytingar á opnunartíma gerðu það að verkum að maður var stöðugt að púsla saman dögum, taka frí eða kalla eftir aðstoð. Þetta var ekki bara óþægilegt, þetta hafði bein áhrif á vinnu og tekjur, og ekki síður á streitustig heimilisins.
Hér í Fjarðabyggð er staðan allt önnur. Eftir þær breytingar sem gerðar hafa verið á leikskólastarfinu hefur fyrirsjáanleiki aukist til muna. Óvæntum lokunardögum hefur fækkað verulega og í staðinn er boðið upp á skráningardaga sem foreldrar geta skipulagt með fyrirvara. Munurinn er gríðarlegur. Þetta er einfaldlega öryggi sem erfitt er að meta til fjár.
Að geta treyst því að barnið komist í leikskóla á hverjum degi, að dagurinn gangi upp og að ekki þurfi stöðugt að vera með varaáætlanir, skiptir sköpum fyrir fjölskyldur. Þetta er ekki lúxus, þetta er grunnstoð í því að geta sinnt vinnu og fjölskyldulífi af jafnvægi.
Svo er hitt sem oft gleymist í umræðunni um leikskólagjöld. Samkvæmt mínum útreikningum er ég að greiða um 10% af raunverulegum kostnaði við leikskólapláss barnsins, að meðtöldu fæði. Restin er niðurgreidd af samfélaginu. Það þýðir einfaldlega að við búum við þjónustu sem er verulega niðurgreidd og það á sama tíma og aðgengi er gott og þjónustan stöðug.
Þegar maður ber þetta saman við önnur sveitarfélög blasir myndin enn skýrar við. Á höfuðborgarsvæðinu eru gjöld víða hærri, og hjá nágrönnum okkar í Múlaþingi er kostnaðurinn einnig meiri samkvæmt þeim upplýsingum sem ég hef skoðað. En það sem skiptir ekki síður máli er að víða annars staðar eru biðlistar, skortur á plássum og jafnvel endurteknar lokanir á deildum.
Það eru því ákveðin forréttindi að búa í samfélagi þar sem bæði aðgengi og gæði fara saman og þar sem kerfið er hannað með þarfir fjölskyldna í huga.
Ég segi það alveg eins og er: það er ómetanlegt að vita að börnin mín eru á góðum leikskóla, að þau komast að og að daglegt líf okkar gengur upp án stöðugs óvissuástands.
Fyrir það vil ég einfaldlega segja: takk Fjarðabyggð!
Hilmar Jökull Stefánsson